Ik dacht dat ik voluit zou leven.
Maar ik bleef staan… en crashte volledig.
Mijn echtgenoot overleed plots door zelfdoding op 21 juni 2021.
Op dat moment ging mijn automatische piloot aan. Dat kende ik. Dat kon ik.
Ik was al van kinds af aan een expert geworden in overleven, dus ik dacht: hier loods ik me wel doorheen.
Ik ging meteen naar een psycholoog.
Ik wilde mijn rouw “goed aanpakken”.
“Ik wil over zes maanden niet nog een huilende, rouwende weduwe zijn.”
Ik geloofde toen echt dat rouw iets was dat overging.
Wat had ik het mis.
Mijn psycholoog probeerde me voorzichtig duidelijk te maken dat ik met mijn voetjes op de grond moest blijven. Dat ik anders tegen de lamp zou lopen.
Ze vroeg me waarom ik zo snel van alles af wilde.
“Ik moet een zaak beginnen. Ik weet waarom hij deze keuze maakte. Ik ga nu voluit leven.” Het klonk mooi. Hoopvol zelfs.
Maar de realiteit liep anders.
De erfenis sleepte aan. De schuldsaldoverzekering deed moeilijk.
De bank maakte fouten met mijn persoonlijke rekening.
Mijn zoon werd mede-eigenaar van de woning, waardoor de rechtbank betrokken moest worden. Wat een kwestie van enkele maanden had moeten zijn, werd een jaar.
En eerlijk? Tot voor kort kreeg ik nog brieven. “Afgehandeld” voelt het nog steeds niet.
Na zes maanden begon ik toch met mijn bedrijf
Met volle moed startte ik het project dat ik met Bjorn, mijn echtgenoot, en mijn beste vriendin had besproken. Voor hem zou ik het doen en zou slagen.
Maar mijn droom werd al snel een nachtmerrie.
Een businesscoach die haar woord niet hield en ideeën stal.
Een beste vriendin die onverwacht zwanger werd en daarna in een postnatale depressie belandde. Iemand die ik leerde kennen en waarvan ik dacht dat hij me hielp… maar die me eigenlijk manipuleerde voor zijn eigen financieel gewin.
En ik woonde nog steeds in een huis waar veel te veel werk aan was.
Alles kwam tegelijk.
En ik kreeg mijn eerste crash.
Ik besloot te stoppen met mijn bedrijf.
Die persoon de deur te wijzen.
En, met pijn in mijn hart, mijn huis te verkopen.
Tot op vandaag doet dit nog enorm veel pijn.
En ook dit bracht weer administratieve stress met zich mee.
Opnieuw de rechtbank, opnieuw wachten.
Maar ik vond uiteindelijk een klein, leuk huisje.
Na ongeveer 2,5 jaar kwam ook de liefde terug op mijn pad.
Ik was wantrouwig. Gesloten.
Bang om me open te stellen.
Maar hij was het eerste lichtpuntje dat ik terug zag.
Iemand met wie ik uren kon praten. Zonder oordeel.
Iemand die het niet erg vond dat mijn zoon 24/7 bij mij was.
Eind augustus 2025 besloten we samen te wonen.
Mijn lichaam mocht eindelijk tot rust komen.
Er werd voor ons gezorgd.
Maar… ik wist niet hoe ik dat moest doen.
Mijn lichaam bleef “aan” staan.
Trauma’s bleven opduiken.
Als hij weg was: komt het wel goed?
Als de kinderen slapen of wakker worden: word ik wakker om te weten wat er is.
Midden in de nacht bij elk geluid.
Mijn innerlijk kind voelt zich niet veilig.
Het is bijna vijf jaar geleden dat mijn echtgenoot overleed.
We zouden tien jaar getrouwd zijn geweest.
We wilden naar Ierland en naar Noorwegen.
Ik zou gaan en gaan leven. Echt leven.
Maar ik crashte.
Ik sliep niet meer.
En nu…
Nu zit ik in een diepe burn-out door complexe rouw.
Ik ben nerveus.
Angstig.
Ik tril vaak.
Ik slaap amper.
Ik werd opgenomen in het ziekenhuis.
Ik mis mijn zoon.
Mijn wijle echtgenoot.
Mijn vriend.
Ik voel me alleen… en tegelijk overprikkeld.
Niets is nog leuk.
Dit is complexe rouw.
En hiermee worstelen betekent niet dat je zwak bent.
Het betekent dat je te lang sterk wilde zijn
Dat je zoekt naar een manier die werkt.
Eerst schaamde ik me om dit te delen.
Maar misschien…
misschien zit daar net mijn kracht.
Om te zeggen dat diep zitten mag.
Dat het donker mag zijn.
Want uiteindelijk…
Kom je er sterker uit.