Mijn zoon is nooit graag naar de dokter gegaan.
Maar na één slechte ervaring toen hij kleiner was, een bloedafname, veranderde dat in pure paniek.
Zelfs een simpel siroopje kan al genoeg zijn om alles te laten escaleren.
"Wat gaat het doen?"
"Hoe gaat het voelen?"
"Gaat het wel werken?"
Zijn hoofd stopt niet met denken.
En dat denken… wordt groter en groter… tot het uiteindelijk omslaat in angst.
Ik weet niet alles wat er in zijn hoofd gebeurt.
Maar ik zie wat het met hem doet.
En dat breekt mijn hart.
Er was een dag op de speelplaats waarop hij viel en een diepe wonde aan zijn hoofd had.
Hij moest gehecht worden.
Alleen al om de verdovende zalf te smeren… moesten we hem met drie mensen vasthouden.
Nee, ik overdrijf niet.
Nee, ik kreeg hem niet rustig.
Ja, het was echt nodig.
Ik probeerde alles.
Praten.
Troosten.
Ademen.
Beloven dat het snel voorbij zou zijn.
Maar soms wint angst.
Op dat moment wisten we nog niets van zijn diagnose.
Uiteindelijk werd hij voor de hechting in een laken gerold.
En stonden we daar met vijf volwassenen om hem vast te houden…
terwijl hij de longen uit zijn lijf schreeuwde.
Als moeder voel je je dan zo machteloos.
Zo verscheurd.
Want ergens weet je dat het moet gebeuren…
maar alles in je lichaam wil je kind beschermen tegen wat er op dat moment voelt als pure terreur.
Het is hartverscheurend.
Maar soms… kan het ook anders.
Onlangs moesten we naar de oogarts.
Ook dat was spannend voor hem.
Hij moest met zijn hoofd tegen een toestel gaan om naar een luchtballon te kijken.
Hij wilde niet in de stoel en niet kijken in het toestel… hij verstijfde.
"Ik wil dat niet doen."
Toen ik vroeg waarom, zei hij zacht:
"Ik ben bang dat het toestel kan ontploffen."
Jij en ik weten dat dat niet gaat gebeuren.
Maar voor hem voelde het echt.
Angst heeft geen logica nodig.
Nu ik weet dat hij AuDHD heeft, begrijp ik zijn angst beter.
Ik herken dat gevoel zelfs een beetje.
Wanneer iets in je hoofd blijft rondmalen tot het groter wordt dan de werkelijkheid.
Dus probeer ik anders te reageren.
Ik leg rustig uit waarom iets nodig is.
Ik vraag wat hem kan helpen om zich veilig te voelen.
Maar soms… lukt zelfs dat niet.
De verpleegkundige keek naar hem.
En zei: "Het hoeft niet met dat toestel."
Eerlijk? In het begin dacht ik dat het weer zo’n opmerking was.
Zo’n “laat hem zich niet aanstellen” moment.
Maar ik zat er compleet naast.
Ze stelde wat later voor om de test op de ouderwetse manier te doen.
Gewoon… letters lezen.
Mijn hart vulde zich met iets wat ik al lang niet meer gevoeld had in zo’n situatie:
Opluchting.
Dankbaarheid.
Deze verpleegkundige had geduld.
De oogarts ook.
De lichttest werd aangepast.
Rustig.
Met begrip.
Voor de eerste keer voelde de onmacht van zulke momenten… een beetje lichter.
Omdat iemand ons zag.
Niet alleen mijn zoon.
Maar ook mij.
Een moeder die haar kind ziet worstelen.
Een moeder die troost probeert te geven terwijl ze zelf vanbinnen breekt.
Een moeder die soms het gevoel heeft dat ze faalt, maar toch blijft doorgaan.
Keer op keer.
Veel mensen zeggen dat kinderen moeilijk zijn.
Maar eerlijk?
Soms zijn wij volwassenen moeilijker.
Door onze verwachtingen.
Door hoe wij denken dat iets hoort.
Door de regels die we zelf ooit hebben meegekregen.
Ik probeer daarom steeds vaker naar mijn zoon te kijken en mezelf drie vragen te stellen:
Is dit een gevecht waard?
Doet dit iemand kwaad?
Kan ik begrijpen waar dit gedrag vandaan komt?
En als het antwoord is:
Nee, het is geen gevecht waard.
Nee, het doet niemand kwaad.
Ja, ik kan begrijpen waar het vandaan komt.
Dan laat ik het los.
Het is niet makkelijk.
Maar ik wil het hem niet moeilijker maken dan de wereld soms al is.
En misschien…
is dat wel het belangrijkste wat ik als moeder kan doen.
#levendverlies #erkenning #herkenning #rouw #dankbaarheid