Mijn zoon draagt vaak twee verschillende kousen.
Niet omdat hij het niet ziet.
Niet omdat hij zich niet kan
aankleden.
Maar omdat hij het zo wil.
En eerlijk? Soms glimlach ik als ik hem zo zie vertrekken.
Toch zijn er altijd stemmen die zeggen:
"Waarom laat
je dat toe?"
"Zeg daar toch iets van."
"Hij
moet dat toch leren?"
Maar dan stel ik mezelf één simpele vraag:
Wie doet
hij daar eigenlijk kwaad mee?
Vroeger zou ik daar misschien wel iets van gezegd hebben.
Omdat
dat is wat we geleerd hebben.
Omdat kinderen “moeten passen”.
Maar diep vanbinnen wist ik al heel lang dat mijn zoon anders was.
Toen hij drie jaar was, kreeg ik te horen dat hij meerbegaafd
was.
Dat zijn hoofd waarschijnlijk anders werkte, dat hij anders
dacht, anders voelde.
Ik vroeg toen al of er nog andere testen konden gebeuren.
Maar
men wilde wachten tot hij zes jaar was.
Die jaren daartussen… dat waren jaren van voelen dat er meer speelde, het waren jaren van zoeken, vechten, jaren waar er nog geen woorden voor waren.
Uiteindelijk, net na voor zijn zevende verjaardag, kwam de diagnose: AuDHD.
En dan hoor je soms:
"Ach ja, tegenwoordig krijgt
iedereen een label."
“Je ziet het toch niet aan hem hoor”
(je kent het wel)
Maar mensen zien niet wat er achter dat woord zit.
Ze zien niet hoe een kind kan huilen omdat zijn hoofd te vol
zit.
Ze zien niet hoe hard hij probeert.
Ze zien niet hoe
frustrerend het is wanneer je zoveel in je hebt, maar je eigen hoofd
soms niet meewerkt.
Ze zien ook niet hoe machteloos je je als ouder soms voelt.
Want als moeder wil je niets liever dan dat stormpje in zijn hoofd
stil krijgen.
Maar sommige dingen kan je alleen maar mee
dragen, niet oplossen.
En dus kijk ik naar wat wel helpt.
Zoals die twee verschillende kousen.
Misschien geven ze hem een gevoel van controle.
Misschien
brengen ze rust in zijn hoofd.
Misschien gewoon een klein beetje
plezier.
En weet je wat mij altijd raakt?
Geen enkel kind uit zijn klas heeft er ooit iets over gezegd.
Geen gelach. Geen opmerkingen. Geen oordeel.
Waarom?
Omdat kinderen pas leren dat iets “raar” is wanneer wij
volwassenen dat zeggen.
Kinderen worden zonder vooroordelen geboren.
Die leren ze
later.
Mijn zoon heeft zijn eigenheden.
En dit zal zeker niet de
laatste zijn.
Maar boven alles wil ik dat hij weet dat hij veilig is bij
mij.
Dat hij zichzelf mag zijn.
Dat hij niet hoeft te passen in
een vorm die niet voor hem gemaakt is.
Dus ja… soms loopt mijn zoon rond met twee verschillende kousen.
En als dat hem helpt om zich een beetje beter te voelen in zijn
hoofd,
dan ben ik een trotse en gelukkige mama. ❤️
Ik vraag me af…
Zijn er nog ouders die hun kind herkennen in dit verhaal?
#erkenning #herkenning #levendverlies #audhd